Blog

Dit artikel is gepubliceerd op 2011-07-15 18:43:31 door Andy Ik val in herhaling… weer eens! De laatste keer dat ik mijn blog probeerde bij te werken was een jaar geleden. (En ik beloofde plechtig om dit meer te doen) En wat kwam er toen op? De titel… en mijn tekst, die was, en is nog steeds spoorloos L Ondertussen ben ik al geleerd. Ik typ eerst mijn tekst in Word, sla hem op en zet hem dan pas online. Als hij dan nog eens weg is, is dat niet zo erg. Gelukkig heeft er niemand op gereageerd. Gelukkig maar of eerder normaal! Wat voor reacties zouden daar op komen? Enfin, ondertussen zijn we twee jaar verder. En hebben we niet stil gezeten. En onze plannen hebben ook niet gebleven wat ze waren. We hadden de plannen voor ons zaaltje. Heel mooi en leuk, maar niet haalbaar. Financieel dan. Een ezeltje hebben we nog niet, dus plan afgevoerd. Maar we hebben ze nog, je weet maar nooit. En ik zit dus ook nog steeds in Brussel om te werken. Maar het einde nadert. Binnen een dikke maand neem ik hier afscheid. Na een kleine vier jaar is het genoeg geweest. We zijn in alles geëvolueerd. Het is nu tijd om terug te keren naar waar ik thuishoor, en daar mijn (ons) ding te doen. Op de boerderij zijn we altijd blijven verder doen. Opruimen, opkuisen, opbouwen waar kon. Er is altijd wel iets te doen. Maar nu is het zeker. Of dat hoop ik toch. We gaan er aan beginnen. Aan hetgeen waar ik als zesjarige van droomde. Ik zag het zo voor me: mijn kinderboerderij! En we gaan er voor, nog altijd. Na een solisitatie in de kinderboerderij van Nieuwpoort rond de voorbije Nieuwjaars periode, met negatief resultaat, heb ik de knop omgedraaid. Als ze me daar niet willen, dan begin ik zelf aan mijn droom, mijn (onze) kinderboerderij. Onze, want ze zal niet van mij, niet van Sabine, maar van en voor alle bezoekers zijn. Iedereen zal er zich moeten thuis kunnen voelen. Ieder op zijn manier, op zijn moment, op zijn liefste plekje. En we zullen proberen dat iedereen er zich voelt zoals hij dat wilt. Een droom komt werkelijkheid. We hebben al enkele activiteiten in onze gedachten. De tweede editie van onze lammetjesdag. Aja, onze eerste editie was een Facebook evenement, en een succes. Van de 20 à 30 verwachte personen kwamen er een kleine honderd! En dat slechts vier dagen op voorhand bekendgemaakt. Ook een plantgoeddag, een landbouwdag, een weet-ik-veel-wat-nog-dag (suggesties zijn steeds welkom). Maar zo zie je maar dat we er toch mee bezig zijn. Maar er is nog eerst veel werk. Héél véél werk!!! Maar daar zijn we niet schuw van. Dat schrikt ons niet af. We hebben ons doel voor ogen en gaan er dan ook voor. We zijn nu al bezig met de afbraakwerken. Alles wat weg moet en kan, moet er aan geloven. We proberen zoveel mogelijk zelf te doen. Toch wat afbreken betreft. Maar, we zullen klein beginnen, en rustig opbouwen. Als het buged het ons toelaat. We zijn nu volop bezig met het kijken hoe we welke stallen al kunnen openstellen, welke we het eerst kunnen gebruiken zonder zwaar te investeren. Maar er is meer. Er zal niet alleen plaats zijn voor dieren, maar ook om iets te drinken, of misschien wel te eten, of wie weet gaan jullie er wel een klein verjaardagsfeestje, communie of zo kunnen geven. Één ding is zeker, we gaan ervoor. En we zijn eindelijk zover, dat we met een beetje geluk, binnen de 105 dagen onze bouwvergunning zullen hebben. Laat ons hopen, want de streefdatum is Pasen 2012. Hopelijk lukt het. En anders, dan zal het iets later zijn, maar, we gaan voor de vooropgestelde datum!!! Er is nog veel werk aan de winkel, er moet nog veel gebeuren, maar ik geloof er in, binnenkort heeft Adinkerke zijn eigen kinderboerderij… Volg ons nu al op Facebook onder “HOEVE PAEPEHOF” Ik beloof niets, maar ik probeer eens wat vlugger hier iets neer te pennen!!!

 Dit artikel is gepubliceerd op 2009-10-04 13:44:55 door Andy

Ik had me zo goed voorgenomen om mijn blog maandelijks toch bij te houden, iets kleins neer te pennen, jullie op de hoogte te houden van het reilen en zeilen van onze activiteiten op de boerderij. Maar nu, een jaar later dan mijn laatste blogtekst is er niet veel meer van in huis gekomen om iets neer te pennen. En excuses kan men verzinnen en bedenken, of de realiteit onder ogen zien dat het makkelijker gezegd dan gedaan is… Een job in Brussel, de hoeve met de diertjes, mijn vriendin die soms ook wat aandacht vraagt en dan nog af en toe een feestje verzorgen met catering… Nee, dit zijn geen excuses, maar het juiste moment om zoiets neer te pennen vanuit je hart, die moet je ook vinden. Het moet uit je komen…

Dus na een jaar is er al héééél wat gebeurd. Eind vorig jaar, na het knippen van de bruidssluier werd de aandacht gevestigd op het slachten van de eendjes, de schapen en de varkens. Die kweek ik voor eigen gebruik en voor diegenen die vlees willen zoals de tijd van toen…

Na Nieuwjaar hebben we verder de hoeve opgeknapt, de varkensstal opnieuw opgebouwd, het kippenhok weer gebruiksklaar gemaakt, en andere stallingen uitgekuist. Eigenlijk “de smisse” leeg gemaakt. Het gaat om het gebouw waar de bruidssluier op ligt. Onlangs hebben we weer op de zolder daar gezeten om nog wat verder te ruimen.

Zoals ik al zei verzorgen we voor vrienden soms een klein feestje. Een verjaardag, een communie, of verzorgen we als medewerkers van “Miss Coast Belgium” al hun hapjes en cateringaanvragen, zowel op de persvoorstelling, halve finale, zomertoer als het diner voor de VIPS tijdens de finaleshow… Enfin, hier en daar een feestje verzorgen, en wat we vaak horen, “waar vinden we een geschikte zaal waar we ons ding kunnen doen en toch alles bij de hand hebben ?”.

Na een feestje in mei van een nichtje, begonnen mijn kronkels weer te borrelen. Ook zij had het over een geschikt zaaltje dat zo moeilijk te vinden was… Over onze diensten was ze zeer tevreden. Dat omwentelde weer mijn gedachte over hoe de hoeve aan te pakken. Nee, zou ik toch niet beter eerst een fietsterras maken en er tegelijk een zaaltje zetten om mensen te kunnen ontvangen en hier hun ding te vieren? Van verjaardag tot communie en alles wat maar gevierd moet worden. Ook voor groepen die het middageten willen nuttigen op de hoeve, noem maar op… Zelfs ons eerste ontbijt hebben we al geserveerd op de hoeve. Dit deden we onlangs voor de Motorclub van Nieuwpoort. En ook zij vonden dit een unieke locatie. De koestal dat volledig is proper gemaakt… Ja, oudejaarsavond zullen we daar ook een gezellig onderonsje houden met iedereen die er bij wil zijn…

Dus na veel denkwerk werden de plannen om het woonhuis om te bouwen naar hoevetoerisme opgeborgen en hebben we met onze architect al samen gezeten om de uitbouw van ons “feestzaaltje” met drankgelegenheid uit te bouwen. En eens je zo ver bent … begint het wel vooruit te gaan.

Ondertussen zijn ze bezig om het eerste voorontwerp aan te passen naar onze wensen. En binnen een dikke week krijgen we die dan ook te zien.

Een grote wending in mijn leven nadert, ik kom terug naar de kust, om mijn eigen ding te doen waar ik al zo lang naar uitkijk. Het zal een grote stap zijn, maar we gaan er voor. De plannen komen in orde, maar het papierwerk, dat is nog een andere zaak. Daar beginnen we volgende week mee, om te zien wat we effectief kunnen en mogen, want een beetje bijscholing zal waarschijnlijk moeten volgen om later de hoeve nog verder uit te bouwen…

 Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-21 12:27:13 door Andy

Veel denkwerk achter de rug, maar nog volop aan het denken, dat is tot nu toe het resulaat van alles. Maar onze handen kriebelen nog meer dan ons verstand. Maar hoe en waar moeten we beginnen zolang het niet echt van ons is en we geen zekerheid hebben? Opruimwerk van de stalling... ja, ik wou eerst de stal ombouwen en daarna de woning om te zien hoe goed het allemaal zou lopen.

Vele jaren geleden, ik zou niet kunnen zeggen hoeveel, maar aan de bruidssluier te zien, al lang geleden, plante ons wijlen vader 4 kleine plantjes bruidssluier aan de zijmuur van de oude schuur, héél mooi, maar als het erop aankomt totaal onaangenaam. Op het dak liggen nog oude boomse pannen, geen isolatie, noch platen, dus de bruidssluier sloop en kroop binnen in het dakgedeelte, jarenlang. Gelukkig deed vader ooit samen met mijn zus al een deel van de binnentakken af, maar dit is ondertussen ook al weer jaren geleden, en ook maar een deel van het dak. Op een zondagmorgen begon ik met alle moed aan het wegknippen van de bruidssluier. Jawadde, had ik da geweten... deze zat in de nok van het dak tot wel anderhalve meter dikte. Precies een baal stroo, en knip dat maar eens uiteen! Gelukkig had moeder geen plannen die namiddag en kwam ze een handje helpen. De vijf volgende donderdagen hebben we verder gewerkt, samen met de ouders van mijn vriendin, haar maraine en de viezn zelf. Just, 'de viezn', das mijn vriendin, als zij hier ooit 'de dikn' zet, das dan ik... onze koosnaampjes, opgedoken tijdens ondeugend zijn en is zo gebleven... enfin, onze bruidssluier en al wat nog van rommel op de zolder van de schuur lag, is weg. We zullen nu wel de binnenkant van het dak onderhouden tot we het dak vernieuwen. Dan pas zullen we de bruidssluier aan de buitenkant doorzagen en wegnemen. Het houd de pannen op hun plaats en is fantastisch mooi als deze in bloei staat...

Maar de plannen zijn gewijzigd! IPV eerst de schuur aan te pakken hebben we besloten toch eerst het woonhuis te veranderen. Nee, niet voor ons, maar volledig in vakantiewoning. Onze doelgroep wordt groepen. Aan de architect om iets uit te tekenen dat ons aanstaat ;-)

 Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-21 19:27:46 door Andy

Ik was blij, moeder begreep me, ik kon mijn ding doen. Of toch al luidop beginnen dromen. Dromen zijn geen bedrog, ik weet het zeker. Vroeg of laat komen ze uit, en ja, soms heb je héél veel geduld nodig. En die had ik, met een klein bang hartje. Maar nu klopt dat hartje als geen ander. De hoeve kunnen redden van afbraak en er 'mijn', ondertussen 'ons', ding doen. Ik begreep moeder, ze woont nu in een klein huisje, het 'bakkotje' van vroeger, dat volledig ingericht is als huisje. Genoeg voor een mens alleen, maar ze wil iets ruimer, ze wou een nieuwbouw. Maar weet, praten werkt, écht ... en ik zal er alles aan doen dat ze goed kan leven en wonen, ik heb haar al voorstellen gedaan, maar ja, eerst wachten wat de notaris uitbrengt. Maar ondertussen zitten we te denken 'te peizn' over hoe of waar we zullen beginnen. Amaai, is me da al wa geweest "dit wil ik eerst, nee, zouden we nie beter dat eerst, of nee, beter zo..." Man, man, man... Maar geen nood, we komen er wel uit ... nu vooral na de Open hoevetoerisme dagen van vorige zondag. Daar hebben we veel gezien. Hoe het moest, en vooral, hoe het niet moest! Maar swat, onze plannen hadden we in ons hoofd, maar waarmee begin je als je verbouwd? Een architect. Maar ja, hoe vind je een architect naar je zin. Iemand die je begrijpt, ziet wat jij ziet en wilt. Waar moet een mens beginnen zoeken? Op het internet? Na veel en lang zoeken kwam ik op de site van CASIUS. Daar kan je tot 3 architecten laten contact opnemen met je, vrijblijvend. En inderdaad, na amper één dag had ik er twee, op de derde wacht ik nog steeds, maar met twee waren we al blij, we hebben er maar één nodig toch. Ook kenissen hebben ons geholpen met gegevens van architecten te bezorgen. We hebben er nu 5 gezien, enkelen waar we het echt mee zien zitten, enkelen waarvan dat  ietsje minder is. Gelukkig, anders zou de keuze nog moeilijker zijn. We breken die mensen zeker niet af, verre van, maar we gaan voor degenewaar we ons het best bij voelen en die ons beeld nu al zien. Maar definitief toewijzen is nog niet aan de orde...

Wat voorafging

 Dit artikel is gepubliceerd op 2008-10-13 22:30:35 door Andy

Een kinderdroom wordt werkelijkheid, of toch bijna, we zijn de plannen aan het smeden, mijn vriendin en ik. Toen ik zes jaar was of zo, had ik maar één droom: een kinderboerderij op de hoeve van mijn ouders... Maar dromen zijn bedrog en die droom ebte dan ook weg, gedeeltelijk... Ergens in een klein hoekje van mijn hart bleef die droom zitten, hoe kan het ook anders, als dieren en kindervriend. Ik hielp zoveel mogelijk op de hoeve in mijn weinige vrije tijd, maar dat was ontspanning. Tot de dag dat vader ziek werd, en zo'n dikke drie jaar geleden stierf aan kanker. Ik was de enige die zich om de hoeve ontfermde en ik stak er al mijn vrije tijd in om alles beetje bij beetje terug wat op te knappen, daar de laatste jaren alles aan zijn lot werd overgelaten en van vader weinig mocht gedaan worden of veranderd. Hij dacht dat alles zou verkeerd lopen, dat we het niet aan zouden kunnen. Toen hij nog leefde had hij nog runderen, maar ik begon al met het kweken van schapen op een deel van de hoeve en op stukjes weiland in de nabijheid van de hoeve. Het eerste wat dan ook moest gebeuren was overal de omheining aanpakken zodat de schapen niet zouden ontsnappen. De runderen waren dan al van de hoeve. Ook de stallingen werden beetje bij beetje uitgekuist en verder hier en daar iets opgeknapt en veranderd.

 

Moeder wou het woonhuis afbreken en er een nieuwe woning op zetten, dik tegen mijn zin. De hoeve dateert uit 1868 en heeft nog een prachtig dak met een fantastisch dakgewelf. Ik kon dat toch niet zien verloren gaan. Ik wou vroeger al de hoeve, en nu zouden ze deze afbreken voor een nieuwbouw. Neeeeeeeeeeeee!!!

De hoeve ligt nu volledig in de dorpskern van Adinkerke, op 5 km van De Panne en de Kust dus, op wandelafstand van Plopsaland en aan de andere kant heb je de vlakke polders("De Moeren") om te fietsen, een lijst van mogelijkheden om zich te ontspannen en aan cultuur te doen zonder nog maar te spreken van de talloze eetgelegenheden.

Een uitgesproken plaats dus om aan hoevetoerisme te doen. Of toch iets in die richting. Wat precies zijn we nog aan het uitdokteren. Er komt heel wat bij kijken, want eerst moeten we via de notaris een oplossing vinden over hoe we de hoeve verdelen, ik heb trouwens nog een broer en zus. Gelukkig zijn ze akoord dat wij de hoeve overnemen op een of andere manier en kunnen beginnen met mijn kinderdroom waar te maken. Een echte kinderboerderij is het nog niet, maar met schapen, varkens, eenden, kippen ben ik al aardig op weg. Eens ik er woon zullen er nog enkele andere dieren de bende vervoegen en zullen kinderen dus wel aan hen trekken komen.

We staan nog nergens, maar we beginnen avast hier en daar met hetgeen we kunnen doen. Het is dan ook de bedoeling dat we hier alles neerpennen, zodoende jullie ons verhaal levendig kunnen inbeelden en wie weet ons ook ooit komen bezoeken als we overnachtingen kunnen aanbieden....